Chris en Thea maken iedere week 104 maaltijden klaar in de keuken van Plein 13 in Overschie. Een van de vestigingen van stichting Wilskracht Werkt, die zich inzet voor ouderen en kwetsbare mensen in Rotterdam. Chris is sinds 4 jaar vrijwilliger bij Wilskracht Werkt en woont in de aangrenzende flat Absthove. Met 6 vrijwilligers en Thea als teamleider wordt er vanaf Plein 13 iedere week hard gewerkt om de maaltijden op tijd thuis te bezorgen. Ze vertellen openhartig over hun werk en de ontroerende momenten die ze meemaken.

‘Gezelligheid hier kunnen we nu niet bieden, maar we kunnen wel dat lichtpuntje bij hun thuisbrengen met een warme maaltijd.’

Hoe is Wilskracht Werkt ontstaan?

Thea: ‘Wil Roode heeft de stichting Wilskracht Werkt opgericht. We komen op voor de ouderen en kwetsbare mensen in Rotterdam. We proberen een handje te helpen door middel van projecten zoals buurtbuddy’s, portemonneeplanner, scootmobielprojecten, zorgmaatje en maaltijden aan huis. Zo hebben we veel projecten vanuit onze vestigingen in Feijenoord, Noord, Delfshaven en Plein 13 in Overschie. Van die laatste ben ik teamleider sinds januari 2020. We wilden het net nieuw leven inblazen toen het Coronavirus om de hoek kwam kijken en we moesten sluiten.’

Wat doen jullie nu in Coronatijd?

Thea: ‘Samen met Chris ben ik begonnen met een kippensoepje koken voor de mensen in de buurt. Mijn moeder zei vroeger altijd: ‘Als je je niet lekker voelt, neem lekker een kippensoepje. Daar kikker je van op.’ Die hebben we contactloos voor de deur gezet bij de bewoners hier in de flat en de mensen die hier veel kwamen. Omdat het zo goed werd ontvangen, bedachten we om maaltijden te maken voor mensen die afhankelijk zijn van anderen om hun eten te krijgen. Gezelligheid hier kunnen we nu niet bieden, maar we kunnen wel dat lichtpuntje bij hun thuisbrengen met een warme maaltijd. Zoals Chris zegt: ‘Een warm maal met een verhaal’. We zijn begonnen met 22 maaltijden.’

‘Volgende week koken we voor de tweede keer in 10 maanden niet. We vinden het zo leuk om te doen.’

Chris: ‘We koken nu veel meer dan voor de coronacrisis. Toen maakte ik een keer in de twee weken een lunch en werd er een keer per maand een warme maaltijd gekookt. Door thuiszorgorganisaties kregen we steeds meer aanmeldingen. Inmiddels maken we 104 maaltijden per week voor ongeveer 55 mensen. De meesten nemen 2 maaltijden per keer bij ons af. We koken niet alleen voor de bewoners in de flat, maar voor mensen door heel Overschie.’

Op dat moment staat er een vrouw voor de deur met een heerlijke cake en zegt: ‘Het is fantastisch wat jullie doen!’

Thea: ‘Dit soort momenten maken we vaker mee. Dan krijgen we iets lekkers, een bloemetje of kaartje. Het wordt zo gewaardeerd wat we doen, daar raken we wel ontroerd van. Volgende week koken we voor de tweede keer in 10 maanden niet. We vinden het zo leuk om te doen, ik denk dat we het nog zullen missen.’

‘We kijken zo uit naar jullie maaltijden, want als het binnen is gaan we eerst puzzelen en daarna pas eten.’

Wat doen jullie naast de maaltijden?

Thea: ‘We koken niet alleen, er zit ook een sociaal aspect aan verbonden. Elke week bellen wij alle mensen die een maaltijd afnemen. Ik bel de mensen in Overschie en Chris heeft contact met de mensen in de flat, omdat ze hier ook woont. Dit doen we al 10 maanden, waardoor we de mensen goed kennen door de verhalen. We bespreken de menuwensen en vragen hoe het gaat. Sommige mensen zijn erg eenzaam. Ze kikkeren altijd op van een praatje, grapje of lachje. Bij de maaltijd geven we sinds kort een puzzel. We moeten niet alleen de inwendige mensen verzorgen, maar ook het brein blijven trainen hè. Als ze dit inleveren de week erop, is er een prijsje aan verbonden zoals een legpuzzel of boekje met een doosje chocolade. Dat vinden ze heel erg leuk. Sommigen zeggen: ‘We kijken zo uit naar jullie maaltijden, want als het binnen is gaan we eerst puzzelen en daarna pas eten.’ Het is echt een momentje voor hun.’

Hoe helpt Shareaty jullie?

Thea: ‘Dankzij Shareaty kunnen we de mensen af en toe een lekker toetje of drankje extra geven. En we kunnen de maaltijden voor 3 euro aanbieden, omdat de inkoopkosten lager zijn. We krijgen spaghetti, macaroni, aardappelvokken, vlees, limonade, toetjes, noem maar op. Daar zijn we heel erg blij mee. Zo kunnen we onze andere kosten zoals de bezorgbakjes en elektriciteit die we gebruiken weer dekken. De mensen die het helemaal niet kunnen betalen, schenken wij een maaltijd.’

‘Dankzij Shareaty kunnen we de mensen af en toe een lekker toetje of drankje extra geven. En we kunnen de maaltijden voor 3 euro aanbieden, omdat de inkoopkosten lager zijn.’

Hoe reageren mensen op jullie activiteiten?

Chris: ‘Voor de coronacrisis hadden we een vol weekprogramma met onder andere klaverjassen, bingo, koersbal, handwerken en een seniorenkoor. Elk dagdeel was er wel een activiteit. Dat missen de bewoners in de flat en mensen in de omgeving heel erg.’ 

‘Naast het koken samen met Thea schrijf ik in de Facebookgroepen ‘Wilskracht Werkt Overschie’ en ‘Overschie Leeft’ over het koken en de maaltijden. Daar krijg ik altijd veel positieve reacties op, soms wel 700 likes. Mensen uit Overschie komen zelfs mandarijntjes brengen voor de mensen. Ik schrijf ook op een landelijke low budget Facebookgroep. Daar schreef ik bij toeval dat ik wat later was omdat het steeds meer maaltijden worden die ik met ‘pannetjes’ klaar moet maken. Een dame uit die groep heeft hierop een plan bedacht om geld in te zamelen voor nieuwe pannen. Van de week kwamen bij mij thuis 5 prachtige grote pannen binnen. We hebben net 3,5 kilo rijst gekookt in een keer, waar we eerder drie keer voor moesten koken.’

Wat zijn de mooiste momenten die jullie afgelopen jaar hebben meegemaakt?

Chris: ‘Onderling met de vrijwilligers en Thea hebben we met een klein groepje kerst gevierd. We hebben 100 mensen blij gemaakt met slaatjes, soep en wat lekkere dingetjes in een pakketje. Achteraf hebben we het met elkaar gezellig gemaakt. Een mooi moment voor mij is ook de pannen die we vandaag binnenkregen. Dat er zoveel mensen meedoen om dit mogelijk te maken vind ik heel bijzonder.’

‘Een meneer van 90 weet dat ik spreekwoorden en gezegdes verzamel. Nu schrijft hij elke week een spreekwoord of gezegde voor me op.’

Thea: ‘Mijn mooie momenten zijn toch wel de belletjes. Ik vrolijk daar echt van op. Soms bel ik op zondag en dan sta ik niet zo fit op. Dan zeg ik ook wel: ‘Ik was niet zo in mijn hum toen ik opstond, maar nu heb ik een paar van u gesproken en dan word ik echt ontroerd van een leuk gesprek.’ Je merkt gewoon dat je elkaar opbeurt in zo’n gesprek. Een meneer van 90 weet dat ik spreekwoorden en gezegdes verzamel. Nu schrijft hij elke week een spreekwoord of gezegde voor me op. Hoe schattig is dat? Dat zijn echt de leuke dingen.’

Met een team van 5 parttime medewerkers en ruim 70 vrijwilligers zet Thuis in West zich in voor de mensen in Rotterdam West. Ariëtte van Breugel woont met haar man en zo’n 25 bewoners in het ruime pand aan de Robert Fruinstraat. Een bijzondere en hechte gemeenschap waar ze met elkaar activiteiten organiseren voor jong en oud. Zoals speeluren voor kinderen, activiteiten voor jongeren, vrouwenochtenden, buurtmaaltijden, ouderensoos, alpha-cursussen en taallessen. Daarnaast ondersteunen ze gezinnen met psychosociale hulp, onderwijs, werk en financiën.

‘Een bijzondere en hechte gemeenschap waar ze met elkaar activiteiten organiseren voor jong en oud.’

Hoe is Thuis in West ontstaan?

Ariëtte: ‘Zo’n 8 jaar geleden zijn we kleinschalig begonnen in een huiselijk pand. Een kerkgebouw op Coolhaven werd verkocht. Met dat geld is het eerste pand aangekocht op de Claes de Vrieselaan. Vervolgens hebben we onderzocht wat er nodig was in de wijk. Door de sociale kaart van de gemeente te bekijken en onderzoek te doen naar de behoefte van de bewoners. Zo ontstonden de eerste activiteiten: inloopochtenden, activiteiten voor basisschoolkinderen, taallessen en buurtmaaltijden.’

Hoe is Thuis in West georganiseerd?

Ariëtte: ‘De activiteiten zijn langzamerhand meer uitgebouwd, waardoor we behoefte kregen aan meer ruimte. Toen kwam het huidige pand in beeld, waar Thuis in West op de begane grond gehuisvest is. Boven in het pand zijn er woningen ingericht speciaal voor de mensen die betrokken zijn bij Thuis in West. We zijn een organisatie met twee kamers: Thuis in West en Hart voor West. Thuis in West richt zich op de sociale activiteiten voor de wijk. Hart voor West is de hechte geloofsgemeenschap. We werken met 5 parttime collega’s, die deels ook vrijwilligerswerk doen, en ruim 70 vrijwilligers die hierboven wonen of ergens anders in West.

‘Door iets voor en met elkaar te doen ontstaat er zelfwaardering.’

Hoe is het om bij Thuis in West te werken en wonen?

Ariette: ‘We werken hier niet alleen, maar wonen ook echt tussen de mensen waarmee we werken. Dat heeft zoveel voordelen voor ons. Je kent de mensen, je komt ze op straat tegen of in de winkel. Op die manier sta je er tussenin en maak je echt onderdeel uit van de gemeenschap. De mensen die hierboven wonen committeren zich een dagdeel per week om vrijwilligerswerk te doen voor de wijk.’

‘Wat ook wel bijzonder is, is dat we een appartement beschikbaar hebben als time-out voorziening. Hierin hebben we twee kamers waar twee personen tijdelijk kunnen wonen. Dat is vaak drie tot uiterlijk zes maanden. Deze kamers zijn voor mensen met een ingewikkelde privésituatie die daardoor tijdelijk woonruimte nodig hebben. We bieden hen een netwerk door ze uit te nodigen voor bijeenkomsten. Zo zijn we ook een beetje mantelzorger.‘

Hoe bestrijden jullie armoede en eenzaamheid in de wijk?

Ariëtte: ‘We organiseren normaliter gezamenlijke activiteiten, zoals de buurtmaaltijden op zondag en de maandelijkse ouderensoos. Door het Laurensfonds zijn we gevraagd om iets te doen op het gebied van armoedebestrijding. Dat is het project Kracht Gezin. Met een gezin bekijken we op alle leefgebieden wat er nodig is, zoals psychosociale hulp, onderwijs, werk en financiën. Samen met het gezin zetten we acties op die hun verder helpen.’

‘Om eenzaamheid tegen te gaan hebben we een maatjesproject waarbij we een vrijwilliger koppelen aan iemand die gezelschap nodig heeft en een kopje koffie drinkt, wandelt of een klusje doet. We mogen van de gemeente Rotterdam alle 75-plussers in onze wijk bezoeken en hun leefsituatie in kaart brengen met een vragenlijst. Daaruit komen regelmatig nieuwe contacten voort. Ook onder jongeren is veel eenzaamheid. Onze jongerenwerkers houden hen in de gaten en spreken hen op de diverse clubs, via Whatsapp en het speciale vragenuurtje voor jongeren.’

‘Vaak proberen we mensen onderling aan elkaar te verbinden en in sommige gevallen lukt dat ook. Dan koken 2 jongens voor ouderen, iemand bezoekt een ander die het huis niet uitkomt of er wordt een wandelgroepje gevormd door vrouwen die elkaar voorheen niet kenden. Een jonge Pakistaanse moeder komt voor taalles binnen en gaat vervolgens ons helpen bij de naaigroep. Door iets voor en met elkaar te doen ontstaat er zelfwaardering.’

‘Voor 3 euro per maaltijd kun je twee keer in de week een maaltijd thuis laten bezorgen.’

Wat doen jullie nu in Coronatijd?

Ariëtte: ‘Op dit moment kunnen sommige activiteiten niet plaatsvinden of hebben een andere vorm gekregen. Zo spelen de kinderen iedere zaterdag een uur met elkaar buiten. Voor 3 euro per maaltijd kun je twee keer in de week een maaltijd thuis laten bezorgen. En kun je naar het inloopspreekuur op afspraak. Ook hebben we nog veel 1-op-1 contact bij mensen thuis.’

‘Jullie zijn mijn familie.’

Wat zijn de mooiste momenten die je hebt meegemaakt het afgelopen jaar?

Ariëtte: ‘We hadden een bloemenactie, omdat we 40 bossen bloemen ontvingen van een kwekerij uit Moerkapelle. Met een bos bloemen belden we aan bij een vrouw van 57 jaar. Ze vroeg ons de vaas van de kast te pakken, die helemaal onder het stof bleek te zitten. De vrouw zei in tranen: ‘Ik heb al 8 jaar geen bos bloemen meer gehad.’ Dat was wel een heel ontroerend moment.’ 

‘Het is ook mooi om te zien dat mensen ons weten te vinden. Zo was ik laatst op gesprek bij een man van 80 die het moeilijk had en me voordat ik wegging vroeg: ‘Je komt straks toch nog wel eten brengen?’ Ik merk het laatste jaar dat mensen ons steeds actiever benaderen. Wat ook een gigantisch compliment is als mensen zeggen: ‘Jullie zijn mijn familie.’ Het is heel triest, maar blijkbaar bieden wij ze de warmte die ze nodig hebben.’